اول نوع نشانه را تشخیص بده
شماره ممکن است به یک اندام، لایه، مرز، جهت حرکت یا مرحله اشاره کند. پیش از نامگذاری ببین انتهای پیکان دقیقاً روی کدام نوع عنصر قرار گرفته است.
پیکان را از شماره تا انتها دنبال کن
چشم را از عدد به نزدیکترین بخش نبر. خط راهنما را کامل دنبال کن و محل تماس آن را مشخص کن. عبور خط از روی یک بخش به معنای اشاره به همان بخش نیست.
شماره | محل دقیق پیکان | نوع عنصر | نام | نقش یا جهت | شاهد شکل
مرز را با ناحیه اشتباه نگیر
اگر نوک پیکان روی خط جداکننده است، پاسخ ممکن است نام مرز یا سطح تماس باشد، نه یکی از دو ناحیه. بزرگنمایی ذهنی محل تماس، این خطا را کم میکند.
جهت شکل را ثابت کن
بالا و پایین صفحه همیشه جهت واقعی پدیده نیست. راهنمای جهت، برچسب محورها، ورودی و خروجی یا فلش حرکت را پیدا کن و سپس نام بخش را بنویس.
از نشانههای همسایه کمک بگیر
شکل را بهصورت یک سامانه بخوان. بخشهای قبل و بعد، اتصالها و مسیر فلش میتوانند هویت شماره را محدود کنند. رنگ بهتنهایی همیشه شاهد کافی نیست.
نام و نقش را جدا بنویس
اگر سؤال هر دو را میخواهد، پاسخ را به صورت «نام: ... | نقش: ...» بنویس. درستبودن نام، جاافتادن نقش را جبران نمیکند و توضیح نقش بدون نام نیز ناقص میماند.
مثال تألیفی: مسیر سهمرحلهای
در شکل فرضی، پیکان از مخزن الف به بخش ب و سپس خروجی پ میرود و شماره روی فلش میان ب و پ است. شماره به مسیر یا فرایند میان دو بخش اشاره دارد، نه لزوماً خود بخش ب.
شمارههای مشابه را مقایسه کن
اگر دو پیکان به ساختارهای شبیه اشاره دارند، ویژگی تمایزبخش را پیدا کن: سمت، اتصال، جهت حرکت یا لایهٔ پیرامونی. نامگذاری را فقط از شکل ظاهری حدس نزن.
پاسخ شکل را با متن سؤال هماهنگ کن
ممکن است شکل چند تفسیر ممکن داشته باشد، اما متن نوع پاسخ را محدود میکند. واژههایی مانند «محل»، «فرایند»، «جهت» و «بخش» را در صورت سؤال علامت بزن.
کنترل نهایی روی خود شکل
نام نوشتهشده را به محل پیکان برگردان و بپرس آیا نقش یا جهت با همسایهها سازگار است. برای نمودارهای زیستی از تحلیل شکل زیست و برای مقطع از تحلیل شکل زمینشناسی استفاده کن.