کوتاه یعنی کاملِ کمحجم
پاسخ کوتاه نباید به یک واژهٔ مبهم تبدیل شود. باید همهٔ اجزای خواسته را با کمترین جملهٔ لازم پوشش دهد. طول جواب را از فعل، تعداد و قیدهای سؤال تعیین کن.
فعل را به نوع خروجی ترجمه کن
«نام ببرید» اسم میخواهد، «تعریف کنید» ویژگیهای سازنده و «علت را بنویسید» رابطهٔ علت و نتیجه. پیش از پاسخ، کنار فعل بنویس چه نوع جملهای باید تحویل دهی.
هستهٔ جواب | قید یا تعداد | یک شاهد یا دلیل لازم | نقطهٔ پایان
تعداد را به خانههای پاسخ تبدیل کن
اگر سؤال دو مورد میخواهد، پیش از نوشتن دو خط یا دو شماره بساز. این کار جلوی پاسخ طولانی برای مورد اول و جاافتادن مورد دوم را میگیرد.
ضمیر مبهم را حذف کن
عبارتهایی مانند «این باعث آن میشود» ممکن است در ذهن تو روشن باشند، اما روی برگه مرجع مشخصی ندارند. نام عامل و نتیجه را دستکم یک بار صریح بنویس.
کلیدواژه را در جمله بنشان
نوشتن چند واژهٔ پراکنده رابطه را نشان نمیدهد. کلیدواژهها را در جملهای قرار بده که جهت، نقش یا ارتباط آنها را روشن کند؛ مگر سؤال صریحاً فقط فهرست خواسته باشد.
مثال تألیفی: یک علت
سؤال فرضی میپرسد «یک علت کاهش سرعت را بنویسید». پاسخ «دما» مبهم است؛ «کاهش دما میتواند تعداد برخوردهای مؤثر را کم کند» جهت تغییر و رابطه را نشان میدهد.
از پاسخ اضافه دوری کن
پس از تکمیل هسته، هر جمله را با خواسته مقایسه کن. توضیح نامرتبط ممکن است وقت بگیرد یا ادعایی ناسازگار بسازد. کوتاهیِ سنجیده از حذف دلیل لازم متفاوت است.
تعریف را با مثال عوض نکن
اگر تعریف خواسته شده، مثال تنها میتواند پس از ویژگیهای اصلی بیاید. یک مصداق نشان نمیدهد مفهوم در همهٔ موارد چه ویژگی سازندهای دارد.
پاسخ را مستقل از سؤال بخوان
جملهٔ خودت را بدون نگاه به صورت سؤال بخوان. اگر معلوم نیست دربارهٔ چه موضوعی سخن میگوید یا چه رابطهای را بیان میکند، یک نام یا فعل دقیق اضافه کن.
کنترل پنجثانیهای انجام بده
فعل، تعداد، کلیدواژه، رابطه و خوانایی را سریع بررسی کن. برای تفاوت دقیق فعلها از تعریف کنید و نام ببرید و برای پاسخ علّی از سؤال چرا کمک بگیر.