لایهٔ اول: خواسته
فعل سؤال را پیدا کن. «نام ببرید» با «توضیح دهید» یکسان نیست. تعداد موارد خواستهشده و محدودیتهایی مانند «با ذکر دلیل» را علامت بزن. پاسخ خوب از خواندن دقیق شروع میشود.
لایهٔ دوم: کلیدواژه
پیش از نوشتن جمله، دو یا سه واژهٔ اصلی را در ذهن مرتب کن. این کار مانع پاسخ طولانی و پراکنده میشود. کلیدواژه باید مستقیماً به موضوع سؤال مربوط باشد.
لایهٔ سوم: توضیح
میان کلیدواژهها رابطه بساز. اگر سؤال علت میخواهد، رابطهٔ علت و نتیجه را روشن کن. اگر مقایسه میخواهد، دو طرف را با یک معیار مشترک کنار هم بگذار.
لایهٔ چهارم: کنترل
پاسخ را با خود سؤال تطبیق بده: آیا تعداد موارد کامل است؟ آیا نتیجه نوشته شده؟ آیا ضمیر یا عبارت مبهمی وجود دارد؟ این کنترل معمولاً کمتر از پانزده ثانیه زمان میگیرد.
خواسته ← کلیدواژه ← توضیح ← کنترل. آن را بالای برگهٔ تمرینی بنویس تا به عادت تبدیل شود.
چهار فعل رایج، چهار قالب
موضوع + ویژگی مشخصکننده؛ بدون مثال اضافی مگر آنکه خواسته شده باشد.
ادعای اصلی + چرایی یا چگونگی آن در یک یا چند جملهٔ مرتبط.
معیار مشترک + وضعیت مورد اول + وضعیت مورد دوم + جمعبندی کوتاه.
رابطه + جایگذاری + عملیات + نتیجه همراه با واحد لازم.
تمرین بازنویسی
یک پاسخ ناقص قدیمی را بردار. بدون خواندن پاسخنامه، با چهار لایه بازنویسیاش کن. سپس فقط بخشهایی را که اضافه کردهای علامت بزن؛ این تفاوت، نمرههای پنهان پاسخنویسی را نشان میدهد.