متن و شکل؛
اطلاعات را دوطرفه تبدیل کن تا رابطه‌ها آشکار شوند

نوع اطلاعات را پیش از رسم تشخیص بده

توالی، مقایسه، ساختار، علت و پیامد یا دادهٔ عددی نمایش‌های متفاوت می‌خواهند. برای هر پاراگراف بپرس رابطهٔ اصلی چیست و سپس ابزار مناسب را انتخاب کن.

هر شکل را با یک پرسش بساز

نمودار باید به پرسشی مانند «چه چیزی پس از چه می‌آید؟» یا «این دو مفهوم در چه معیارهایی فرق دارند؟» پاسخ بدهد. تصویر بدون هدف فقط زمان مصرف می‌کند.

توالی را با پیکان و فعل نشان بده

روی هر پیکان بنویس چه تغییری رخ می‌دهد. اتصال دو جعبه بدون فعل، رابطهٔ علت، انتقال یا تبدیل را مبهم می‌گذارد.

مقایسه را معیاربه‌معیار بچین

نام دو مفهوم را در ستون‌ها و معیار مشترک را در ردیف‌ها قرار بده. فهرست جداگانهٔ ویژگی‌ها ممکن است نقاط اختلاف واقعی را پنهان کند.

ساختار را با جزء و جایگاه رسم کن

در شکل اندام، دستگاه یا نقشه، نام جزء، موقعیت نسبی و ارتباط آن با بخش‌های دیگر را ثبت کن. شباهت ظاهری را جای رابطهٔ دقیق نگذار.

داده را به محور و واحد وصل کن

در نمودار عددی، نام کمیت، واحد و مقیاس هر محور را بنویس. روند، نقطهٔ ویژه و بازه را از خود داده توصیف کن و تزئین بصری را با اطلاعات اشتباه نگیر.

رنگ را محدود و معنادار کن

هر رنگ باید نقش ثابتی مانند علت، پیامد یا استثنا داشته باشد. رنگ‌های زیاد بدون راهنما بار شناختی می‌سازند و هنگام بازسازی کمکی نمی‌کنند.

نسخهٔ ناقص برای تمرین بساز

برچسب‌ها، چند پیکان یا بخشی از جدول را حذف کن و آن‌ها را از حافظه کامل کن. این کار شکل را از جزوهٔ تماشایی به ابزار بازیابی تبدیل می‌کند.

شکل را به پاسخ تشریحی برگردان

بدون دیدن متن اصلی، شکل را در چند جمله توضیح بده: موضوع، اجزا، رابطه و نتیجه. اگر جمله ناقص است، احتمالاً خود نمایش نیز رابطه‌ای را جا انداخته است.

بازسازی را با منبع کنترل کن

پس از تولید از حافظه، ترتیب، برچسب، استثنا و جهت پیکان‌ها را با منبع مقایسه کن و فقط خطاها را اصلاح کن. برای توضیح ساده از روش فاینمن و برای مرور از بازیابی فعال کمک بگیر.