تلمیح و تضمین؛
ببین متن اشاره می‌کند یا بخشی را مستقیم در خود آورده است

نشانهٔ داخل متن را پیدا کن

نام شخصیت، مکان، رویداد، ترکیب شناخته‌شده یا بخشی از سخن پیشین می‌تواند سرنخ باشد. ابتدا همان واژه یا عبارت را نقل کن و بعد سراغ اطلاعات بیرون از بیت برو.

اشاره را از روایت کامل جدا کن

در تلمیح، متن با نشانه‌ای کوتاه ذهن را به داستان، آیه، حدیث یا رویدادی آشنا می‌برد. لازم نیست تمام داستان در بیت بازگو شده باشد؛ پیوند نشانه با منشأ را توضیح بده.

منشأ را دقیق اما کوتاه بنویس

نام داستان، شخصیت یا متن شناخته‌شده و فقط بخش مرتبط را ذکر کن. بازگویی طولانیِ همهٔ جزئیات ممکن است پاسخ اصلی را پنهان کند.

اثر تلمیح را بر معنی نشان بده

بگو یادآوری آن داستان چه ویژگی، موقعیت یا نتیجه‌ای را به بیت اضافه می‌کند. نام داستان بدون ارتباط با مفهوم بیت، تحلیل کامل نیست.

تضمین را با حضور عبارت بسنج

در تضمین، بخشی از سخن، شعر یا متن دیگری در اثر حاضر می‌شود. محدودهٔ عبارت را مشخص و منشأ آن را در حد اطلاعات خواسته‌شده بنویس.

نقل مستقیم و اشاره را مقایسه کن

اگر متن فقط با یک نشانه به روایت دیگری ارجاع می‌دهد، مسیر تلمیح را بررسی کن؛ اگر عبارت یا مصراعی از متن پیشین را در خود آورده، تضمین مطرح می‌شود.

هم‌زمانی دو آرایه را ممکن بدان

یک بخش می‌تواند هم عبارتی از متن دیگر بیاورد و هم خاطرهٔ داستان یا مفهوم آن را فعال کند. فقط وقتی هر دو را بنویس که برای هرکدام شاهد جدا داشته باشی.

تلمیح را با استعاره اشتباه نکن

استعاره بر جانشینی و شباهت تکیه دارد؛ تلمیح بر دانش مشترک دربارهٔ روایت یا متن پیشین. نوع رابطهٔ نشانه با مفهوم را مشخص کن.

پاسخ را از حفظیات اضافی پاک کن

نشانه، منشأ و ارتباط معنایی سه جزء اصلی‌اند. تاریخ، نام‌های فرعی یا جزئیاتی که به بیت مربوط نیستند وارد پاسخ نکن.

با دو ستون تمرین کن

در ستون اول عبارت شاهد و در ستون دوم منشأ و اثر آن را بنویس. برای روش عمومی به آرایه‌های ادبی و برای فهم مفهوم بیت به معنی شعر برو.