دو جمله را مستقل کامل کن
فاعل، فعل و مفعول هر جمله را پیدا کن. اگر ساخت پایه ناقص خوانده شود، نقش اسم مشترک نیز اشتباه تعیین میشود. پیش از ترکیب، معنی هر جمله را یکخطی بنویس.
اسم مشترک و دو جایگاهش را علامت بزن
یک شخص یا چیز در هر دو جمله چگونه تکرار شده است؟ جایگاه آن در جملهٔ دوم معمولاً تعیین میکند ضمیر در جملهواره چه نقشی خواهد داشت.
جملهٔ نخست | جملهٔ دوم | اسم مشترک | انسان یا چیز | نقش در جملهٔ دوم | ضمیر موصولی | جملهٔ نهایی
مرجع را از نظر معنا دستهبندی کن
ببین اسم به انسان، چیز، مکان یا مفهوم دیگری اشاره دارد و کدام گزینههای آموختهشده با آن سازگارند. ترجمهٔ واژه را با نقش دستوری ضمیر یکی ندان؛ هر دو معیار لازماند.
نقش فاعلی یا مفعولی را از جای خالی بسنج
پس از حذف اسم تکراری، آیا جملهواره فاعل دارد؟ اگر ضمیر پیش از فعل جای فاعل را پر میکند، یک حالت است؛ اگر فاعل دیگری حاضر و جای مفعول خالی است، حالت دیگر مطرح میشود.
جملهواره را بلافاصله کنار مرجع بگذار
فاصلهگرفتن توضیح از اسم میتواند مرجع را مبهم کند. کل گروه اسم و جملهواره را یک واحد ببین و سپس جای آن را در جملهٔ اصلی حفظ کن.
اسم تکراری را دوباره باقی نگذار
ضمیر موصولی جای یکی از تکرارها را گرفته است. اگر اسم یا ضمیر شخصی همان جایگاه نیز بماند، نقش دوبار پر میشود. جملهواره را جدا بخوان و ظرفیت فعلش را کنترل کن.
حرف اضافه را با متممش نگه دار
اگر فعل یا عبارت به حرف اضافه نیاز دارد، آن را هنگام ترکیب حذف نکن. جای حرف اضافه را طبق ساخت مورد آموزش انتخاب و در پایان معنی جمله را بازبینی کن.
حذف ضمیر را تنها با نقش مجاز بررسی کن
در برخی ساختها امکان حذف مطرح میشود و در برخی نه. پیش از حذف، نقش ضمیر و کاملبودن جملهواره را بسنج. نبود ظاهری گزینه را به معنای امکان حذف همیشگی ندان.
نشانهگذاری را از نوع اطلاعات بگیر
ببین جملهواره برای شناسایی مرجع ضروری است یا اطلاعات اضافی میدهد. نشانهگذاری و آهنگ خوانش را مطابق همین نقش و محدودهٔ قواعد کتاب تنظیم کن.
ترکیب را به دو جمله بازگردان
برای کنترل، جملهٔ نهایی را دوباره به دو گزارهٔ مستقل تبدیل کن. اگر اسم مشترک، نقشها و معنی اولیه بازسازی میشوند، اتصال درستتر است. برای ترتیب واژهها از راهنمای مرتبکردن کلمات و برای ساخت کلی از راهنمای گرامر کمک بگیر.