پاسخ کوتاه؛
به‌اندازهٔ فعل فرمان و تعداد خواسته‌شده بنویس

فعل فرمان را به خروجی تبدیل کن

نام ببرید، ذکر کنید، بنویسید یا مشخص کنید ممکن است پاسخ واژه، عبارت یا عدد بخواهند. نوع خروجی را قبل از یادآوری محتوا تعیین کن.

تعداد موارد را دور بکش

اگر سؤال دو مورد می‌خواهد، دو پاسخ مستقل و شماره‌دار بنویس. آوردن موارد اضافه خطر ورود گزینهٔ نادرست و ابهام در تصحیح را بیشتر می‌کند.

سطح پاسخ را با سؤال هماهنگ کن

اگر نام فرایند خواسته شده، نام مرحله یا پیامد جای آن را نمی‌گیرد. سلسله‌مراتب مفهوم را در ذهن مرور و همان سطح را انتخاب کن.

اصطلاح کتاب را دقیق بنویس

واژهٔ روزمره ممکن است نزدیک باشد اما مفهوم علمی یا درسی کامل را منتقل نکند. شکل استاندارد اصطلاح را از تمرین‌های بازیابی تثبیت کن.

موارد هم‌پوشان را جدا حساب نکن

دو عبارت مترادف یا یک مفهوم و مثال آن، لزوماً دو پاسخ مستقل نیستند. برای هر مورد یک معیار تمایز بنویس.

پاسخ را از توضیح اضافه پاک کن

اگر دلیل خواسته نشده، جمله‌های حدسی و فرعی ننویس. پاسخ دقیق و محدود، احتمال تناقض با بخش درست را کم می‌کند.

در صورت نیاز یک مشخص‌کننده اضافه کن

اگر یک واژه چند معنی یا مصداق دارد، وابستهٔ کوتاهی اضافه کن تا منظور روشن شود. مختصرنویسی نباید پاسخ را مبهم کند.

شماره‌گذاری را با صورت سؤال یکسان کن

برای زیرسؤال‌ها و موارد متعدد از شماره یا خط جدا استفاده کن. مصحح باید ببیند هر عبارت پاسخ کدام خواسته است.

املای اصطلاح را کنترل کن

در واژه‌های تخصصی، جابه‌جایی حروف یا پسوند ممکن است مفهوم دیگری بسازد. شکل واژه را پیش از رفتن به سؤال بعد مرور کن.

پاسخ را با حذف سؤال امتحان کن

پرسش را بپوشان و ببین پاسخ به‌تنهایی قابل شناسایی است یا بیش از حد کلی. برای تفاوت با تعریف به تعریف کنید و نام ببرید و برای کنترل تعداد به سؤال چندبخشی برو.