دستور را به یک رابطه تبدیل کن
از خودت بپرس «هر مورد ستون راست باید با چه چیزی در ستون چپ جفت شود؟» رابطه ممکن است مفهوم و تعریف، رویداد و پیامد، ساختار و کارکرد، کمیت و واحد یا واژه و مثال باشد. این جمله معیار همهٔ انتخابهاست.
برچسب ستونها را کامل بخوان
عنوان، قید و توضیح بالای جدول دامنهٔ پاسخ را تعیین میکند. اگر یک ستون «علت مستقیم» و دیگری «پیامد» است، هر ارتباط موضوعی پذیرفتنی نیست؛ جهت رابطه نیز باید درست باشد.
شمارهٔ مورد | گزینهٔ متناظر | نوع رابطه | شاهد کوتاه | قطعی یا موقت
تعداد و امکان تکرار را مشخص کن
بررسی کن گزینهٔ اضافه وجود دارد، یک گزینه میتواند چند بار مصرف شود یا هر مورد فقط یک جفت دارد. این قواعد را حدس نزن؛ از دستور و چیدمان سؤال استخراج کن و کنار جدول یادداشت کن.
از جفتهای قطعی شروع کن
مواردی را که تعریف، واحد یا ویژگی منحصربهفرد دارند اول حل کن. هر جفت قطعی، دامنهٔ انتخاب موارد دشوار را کوچک میکند. شروع از مبهمترین مورد معمولاً چند حدس همزمان میسازد.
برای هر وصل یک شاهد کوتاه داشته باش
پیش از ثبت پاسخ، در ذهن یک عبارت بساز: «این دو جفتاند چون…». اگر فقط میگویی «شبیهاند»، رابطه هنوز کافی نیست. ویژگی متمایزکننده، ترتیب، فرایند یا تعریف مشترک را مشخص کن.
حذف منطقی را جای دانش ننشان
باقی ماندن آخرین گزینه یک نشانه است، اما جفت نهایی را دوباره از نظر علمی کنترل کن. یک انتخاب اشتباه در آغاز میتواند همهٔ حذفهای بعدی را به ظاهر منظم و در واقع نادرست کند.
گزینههای نزدیک را با معیار مشترک مقایسه کن
دو گزینهٔ شبیه را در یک معیار بسنج: محل، زمان، جهت، کارکرد یا شرط. تفاوت دقیق را بنویس و سپس هر کدام را به مورد مناسب وصل کن. مقایسهٔ دو معیار متفاوت تصمیم را مبهم میکند.
پاسخ را خوانا و بدون تقاطع تحویل بده
اگر امکان نوشتن شماره و حرف وجود دارد، جفتها را به شکل منظم ثبت کن. خطهای بلند و متقاطع میتوانند پاسخ درست را ناخوانا کنند. قالب تعیینشدهٔ همان برگه را مبنا قرار بده.
گزینهٔ اضافه را علامت پاسخ ندان
وجود گزینهٔ مصرفنشده ممکن است عمدی باشد. آن را فقط وقتی به جفتی تحمیل کن که رابطهٔ خواستهشده را کامل میکند. پس از پایان، شمار موارد پاسخدادهشده را با تعداد ردیفهای لازم تطبیق بده.
کنترل را در دو جهت انجام بده
هر جفت را یک بار از ستون اول به دوم و بار دیگر از ستون دوم به اول بخوان. نوع رابطه، جهت، تکرار و گزینهٔ اضافه را بررسی کن. برای تشخیص دستور از راهنمای خواندن صورت سؤال و برای ثبت خطا از روش خودتصحیحی استفاده کن.