آب‌های زیرزمینی؛
راه آب را در مقطع دنبال کن

سطح زمین و لایه‌ها را جدا ترسیم کن

مرز هر لایه، شیب، رخنمون و محل چاه یا چشمه را روی مقطع علامت بزن. ضخامت ظاهری در یک رسم بدون مقیاس را مستقیماً به مقدار ذخیره تبدیل نکن.

تخلخل را از نفوذپذیری جدا کن

تخلخل به سهم فضای خالی مربوط است؛ نفوذپذیری به امکان پیوستهٔ عبور آب وابسته است. ماده‌ای می‌تواند فضای خالی داشته باشد اما مسیرهای آن برای جریان مناسب نباشند.

ناحیهٔ اشباع و سطح ایستابی را پیدا کن

مرزی را که وضعیت فضای خالی در دو سوی آن تغییر می‌کند روی شکل دنبال کن. سطح ایستابی لزوماً با سطح زمین موازی یا افقی نیست؛ شکل را از داده‌های همان مقطع بخوان.

آبخوان و لایهٔ محدودکننده را با نقش بشناس

به جای حفظ رنگ لایه‌ها، توان ذخیره و انتقال آب را بررسی کن. پیوستگی، ضخامت و جایگاه نسبی لایه‌ها تعیین می‌کنند آب چگونه وارد، نگهداری یا محدود می‌شود.

مسیر جریان را از اختلاف وضعیت نتیجه بگیر

نقاط تغذیه و خروج را مشخص کن و مسیر ممکن را درون لایهٔ نفوذپذیر دنبال کن. جهت را فقط از شیب یک مرز حدس نزن؛ همهٔ اطلاعات ارتفاع و ارتباط لایه‌ها را کنار هم بگذار.

رفتار چاه را در همان مقطع تحلیل کن

عمق انتهای چاه، برخورد آن با لایه‌ها و جای سطح آب را بررسی کن. دو چاه نزدیک می‌توانند به علت تفاوت اتصال یا لایهٔ برداشت، رفتار یکسانی نداشته باشند.

برداشت و تغذیه را به تغییر ذخیره وصل کن

ورودی و خروجی سامانه را در دو ستون بنویس. اگر یکی تغییر کند، پیامد را مرحله‌ای بر سطح آب، مسیر جریان یا دسترسی چاه دنبال کن و از نتیجه‌گیری بدون ذکر شرط پرهیز کن.

پاسخ را با مقطع دوباره بخوان

هر ادعا باید به مرز لایه، جنس، اتصال یا ارتفاعی در شکل تکیه کند. برای خواندن اجزا از راهنمای شکل زمین‌شناسی و برای فرایندهای سنگی از راهنمای چرخهٔ سنگ کمک بگیر.