کارکرد را پیش از ترجمه تشخیص بده
ببین واژه چیزی را نشان میدهد یا دربارهٔ اطلاعاتی پرسش میکند. سپس معنا را در بافت جمله انتخاب کن. شکل ظاهری آشنا نباید جای بررسی نقش و کارکرد را بگیرد.
برای اسم اشاره، مرجع را پیدا کن
از واژهٔ اشاره به اسمی که معرفی یا دنبال میشود پیکان بکش. شمار، جنس و فاصلهٔ معنایی را با دادههای جمله بسنج. نزدیکترین اسم در خط همیشه مرجع درست نیست.
واژهٔ اشاره | مرجع | شمار | جنس | نزدیک یا دور | نقش گروه در جمله
گروه اشاره را یکجا ترجمه کن
اسم اشاره و مرجعش را پیش از ترجمهٔ کل جمله به یک گروه معنادار تبدیل کن. سپس وابستههای وصفی یا اضافی را به همان گروه پیوند بده تا ترتیب معنا در فارسی روشن بماند.
مرجع حذفشده را از بافت بازیابی کن
اگر اسم پس از اشاره آشکار نیست، جملههای اطراف یا فعل را بررسی کن. مرجع را فقط تا حدی بازسازی کن که با شمار، جنس و معنای متن سازگار باشد؛ واژهای بیرون از بافت اضافه نکن.
اسم استفهام را به نوع پاسخ وصل کن
هر واژهٔ پرسشی یک خانهٔ اطلاعاتی میسازد: شخص، شیء، مکان، زمان، چگونگی، مقدار یا انتخاب. پیش از پاسخ، نام این نوع را در حاشیه بنویس تا جملهای مرتبط اما نامتناسب تحویل ندهی.
پاسخ را همنوع سؤال بساز
اگر پرسش مکان میخواهد، پاسخ باید مکان را روشن کند؛ اگر تعداد یا شخص میخواهد، همان اطلاعات باید در مرکز پاسخ باشد. میتوانی ابتدا پاسخ کوتاه را بسازی و بعد آن را به جملهٔ کامل تبدیل کنی.
حرف اضافه را بخشی از پرسش ببین
ترکیب واژهٔ پرسشی با حرف اضافه میتواند رابطهٔ مورد انتظار را تعیین کند. حرف را جدا ترجمه نکن و سپس فراموشش نکن؛ کل گروه را با فعل و معنای جمله بسنج.
منفی و زمان فعل را حفظ کن
در پاسخ به پرسش، جهت مثبت یا منفی و زمان جمله را بیدلیل تغییر نده. فاعل و ضمیر را نیز با مرجع درست هماهنگ کن تا پاسخ از نظر ساختار ادامهٔ طبیعی سؤال باشد.
در درک متن، شاهد را علامت بزن
نوع پرسش را مشخص کن، سپس در متن دنبال همان نوع اطلاعات بگرد. جملهٔ شاهد را پیدا کن و پاسخ را بر پایهٔ آن بازسازی کن؛ شباهت واژگانی بدون تطبیق معنا کافی نیست.
کنترل نهایی را با جایگزینی انجام بده
مرجع را کنار اسم اشاره قرار بده و پاسخ را جای اسم استفهام در جمله بگذار. اگر ساختار و معنا کامل نشد، نقش یا مرجع را دوباره بررسی کن. برای کاربرد متنی از راهنمای درک متن عربی و برای معنای جمله از روش ترجمه کمک بگیر.