قید را با گزارهٔ کامل ثبت کن
واژهٔ قیدی را جدا روی کارت ننویس. فاعل، رابطه و شرط جمله را همراه آن بیاور تا معلوم باشد دامنه دقیقاً به کدام بخش تعلق دارد. یک قید ممکن است فقط بخشی از جمله را محدود کند.
دامنه را با پرسش روشن کن
بپرس جمله دربارهٔ همهٔ اعضا، بخشی از آنها یا حالتی مشخص سخن میگوید. سپس گروه مرجع را دقیق نام ببر. حذف گروه یا شرط میتواند گزارهای محدود را به ادعای کلی تبدیل کند.
هنگام خلاصهنویسی قید را حذف نکن. خلاصه باید همان دامنه و شرط متن اصلی را حفظ کند.
مثال و مرز را کنار هم بساز
یک نمونه که گزاره دربارهاش برقرار است و یک حالت نزدیک که بیرون دامنه قرار میگیرد پیدا کن. این جفت، معنای قید را بهتر از تکرار خود جمله نشان میدهد.
قیدهای نزدیک را مقایسه کن
دو واژه با دامنهٔ متفاوت را در یک جملهٔ پایه جایگزین کن و تغییر معنا را بنویس. از خود کتاب برای تعریف و مثال استفاده کن و شدت یا تعداد را از حدس شخصی نساز.
گزارهٔ درست و نادرست را جزءبهجزء بسنج
فاعل، فعل، جهت رابطه، قید و شرط را جدا بررسی کن. وجود چند واژهٔ درست، کل جمله را درست نمیکند. دقیقاً بخشی را که با متن ناسازگار است علامت بزن.
شکل و متن را با قید پیوند بده
اگر جمله دربارهٔ یک تصویر است، ببین شکل همهٔ حالتها را نشان میدهد یا فقط نمونهای خاص را. از تصویر محدود، حکم کلی استخراج نکن. برای خواندن روابط از راهنمای شکلهای زیست کمک بگیر.
پاسخ مقایسهای را متقارن نگه دار
هنگام مقایسه، قید هر دو طرف را با همان معیار بنویس. اگر یکی از طرفها شرط دارد، آن را حذف نکن. روش مقایسه در زیست ساخت پاسخ را کامل میکند.
دفتر قید را از خطاها بساز
فقط قیدهایی را ثبت کن که جا انداخته یا جابهجا کردهای. کنار هرکدام جملهٔ کامل، گروه مرجع و مثال مرزی بنویس و چند روز بعد بدون نگاه بازسازی کن. فهرست بلند بدون بازیابی سود کمی دارد.