حافظه و فراموشی؛
محل خطا را در مسیر اطلاعات پیدا کن

موقعیت را به سه مرحله تقسیم کن

آنچه هنگام یادگیری رخ داده، فاصلهٔ میان یادگیری و آزمون و شرایط یادآوری را جدا بنویس. هر نشانه را به رمزگردانی، نگهداری یا بازیابی نسبت بده و دلیل بیاور.

نوع اطلاعات و مدت نیاز را مشخص کن

اطلاعات دیداری، شنیداری، معنایی یا مهارتی و مدت استفاده از آن‌ها را از مثال استخراج کن. نام نوع حافظه را پس از تشخیص ویژگی‌های موقعیت انتخاب کن.

توجه را دروازهٔ ورود ببین

اگر محرک دریافت شده اما پردازش انتخابی رخ نداده است، مشکل را بی‌دلیل به ذخیرهٔ بلندمدت نسبت نده. شواهد حواس‌پرتی، تقسیم توجه یا برجستگی محرک را در متن پیدا کن.

سطح پردازش را از نوع تمرین تشخیص بده

تکرار سطحی، سازمان‌دهی، ارتباط با دانش قبلی و ساختن مثال اثرهای یکسانی ندارند. فعالیت انجام‌شده را نام ببر و توضیح بده چگونه بازنمایی اطلاعات را تغییر داده است.

گنجایش و مدت را با هم قاطی نکن

محدودیت تعداد واحدهای هم‌زمان و ازبین‌رفتن اثر در گذر زمان دو ویژگی جدا هستند. اگر مثال از دسته‌بندی یا مرور استفاده می‌کند، مشخص کن کدام محدودیت هدف قرار گرفته است.

تداخل را با ترتیب اطلاعات تحلیل کن

مطالب پیشین و پسین را روی خط زمان بگذار و ببین کدام یادگیری، بازیابی دیگری را دشوار کرده است. شباهت مطالب می‌تواند سرنخ باشد، اما جهت اثر را از ترتیب مثال تعیین کن.

یادآوری و بازشناسی را مقایسه کن

در یادآوری باید پاسخ با نشانه‌های کمتر تولید شود؛ در بازشناسی پاسخ در میان گزینه‌ها یا محرک‌ها تشخیص داده می‌شود. تفاوت عملکرد را به میزان و نوع نشانه مرتبط کن.

راهکار را به علت خطا وصل کن

برای مشکل توجه، رمزگردانی یا بازیابی یک نسخهٔ یکسان نده. ابتدا علت محتمل را با شاهد بنویس و سپس مداخله‌ای انتخاب کن که همان حلقه را تغییر دهد. برای مثال‌های موقعیتی از راهنمای تحلیل موقعیت و برای مطالعه از راهنمای مرور کمک بگیر.