دستور سؤال را به موضوع و محدودیت تبدیل کن
کلمات فرمان، تعداد جمله و جنبهٔ مورد انتظار را مشخص کن. پیش از نوشتن، یک پاسخ کوتاه به پرسش اصلی بساز.
Topic Sentence را روشن و قابل پشتیبانی بنویس
جملهٔ آغازین موضوع و ایدهٔ کنترلکننده را معرفی میکند. ادعای بسیار کلی یا چندموضوعی کنترل پاراگراف را دشوار میکند.
Prompt ← موضوع ← ایدهٔ کنترلکننده ← Topic Sentence ← دلیلها ← مثال/توضیح ← رابطها ← Concluding Sentence ← بازبینی
موضوع را از ایدهٔ کنترلکننده جدا کن
موضوع میگوید دربارهٔ چه چیزی مینویسی و ایدهٔ کنترلکننده جهت نگاه را محدود میکند. هر دو را در جملهٔ اصلی قابل تشخیص نگه دار.
هر Supporting Sentence را با یک سؤال بسنج
بپرس این جمله چگونه ادعای اصلی را توضیح یا ثابت میکند. اگر رابطهای ندارد، حذف یا بازنویسی آن انسجام را بهتر میکند.
دلیل را با مثال یا جزئیات کامل کن
ادعای دوم بدون شاهد فقط Topic Sentence را تکرار میکند. یک موقعیت ساده، نتیجه یا توضیح روشن به آن اضافه کن.
ترتیب جملهها را بر اساس رابطه انتخاب کن
میتوان از کلی به جزئی، علت به نتیجه یا ترتیب زمانی پیش رفت. الگو را ثابت نگه دار تا خواننده مسیر را دنبال کند.
Linking Word را پس از شناخت رابطه بگذار
رابط باید نقش واقعی دو جمله را نشان دهد. برای تنوع، رابطه را تغییر نده و از رابطهای زیاد در هر جمله پرهیز کن.
Concluding Sentence را تکرار واژهبهواژه نساز
جمعبندی ایدهٔ اصلی را با بیان تازه میبندد یا نتیجهٔ محدود آن را نشان میدهد. اطلاعات اصلی تازه را در پایان وارد نکن.
وحدت موضوع را با حاشیهنویسی کنترل کن
کنار هر جمله بنویس «دلیل، مثال، توضیح یا جمعبندی». جملهای که هیچ نقش مرتبطی ندارد نامزد حذف است.
بازبینی را در سه دور انجام بده
دور اول معنی و ارتباط، دور دوم گرامر و ترتیب کلمات و دور سوم املا و نشانهگذاری را بررسی کن. برای رابطها به Linking Words برو.