گروه اسمی را کامل پیدا کن
هستهٔ اسم و صفتها یا وابستههایش را در یک قاب قرار بده. حرف تعریف به کل گروه مربوط است، هرچند شکل a یا an از صدای آغازین واژهٔ بعد از خود اثر میگیرد.
شمارپذیری و شمار را تعیین کن
اسم را در همان معنای جمله بررسی کن: شمارپذیر مفرد، شمارپذیر جمع یا غیرشمارشی. یک واژه ممکن است در کاربردهای مختلف رفتار متفاوتی داشته باشد، پس معنای بافت را ملاک قرار بده.
نوع اسم ← مفرد یا جمع ← عمومی یا مشخص ← نخستین معرفی یا مرجع شناختهشده ← a/an، the یا بدون حرف تعریف
a و an را برای یک عضو نامشخص بسنج
وقتی یک اسم شمارپذیر مفرد برای نخستین بار و بدون تعیین عضو خاص معرفی میشود، این دو گزینه بررسی میشوند. معنای «یکی از اعضای گروه» را در جمله آزمایش کن.
a و an را با صدا انتخاب کن
حرف اول نوشتاری همیشه تعیینکننده نیست؛ صدای آغازین واژهٔ بعد مهم است. گروه اسمی را بلند بخوان و شکل مناسب را بر اساس تلفظی که در درس آموختهای انتخاب کن.
the را با قابلیت شناسایی مرجع بسنج
بپرس آیا گوینده و مخاطب میدانند دقیقاً کدام شخص یا چیز منظور است. اشارهٔ قبلی، عبارت محدودکننده یا موقعیت مشترک میتواند مرجع را مشخص کند.
اشارهٔ دوم را به معرفی نخست وصل کن
اگر اسم یکبار با معرفی نامشخص آمده و بار دوم به همان مورد برمیگردد، وضعیت شناختهبودن تغییر کرده است. زنجیرهٔ مرجع را در دو جمله دنبال کن.
معنای عمومی را از مورد مشخص جدا کن
اسم جمع یا غیرشمارشی میتواند دربارهٔ یک مفهوم یا گروه بهطور کلی صحبت کند؛ مورد مشخص همان اسم ممکن است حرف تعریف دیگری بخواهد. جمله را با پرسش «همه بهطور کلی یا همین مورد؟» کنترل کن.
نامها و عبارتهای ثابت را جدا مرور کن
بعضی نامهای خاص یا ترکیبهای رایج الگوی قراردادی دارند. فقط قواعد عمومی را به آنها تحمیل نکن؛ نمونههای مورد نیاز کتاب را در کارتهای کوتاه و جملهدار نگه دار.
جای خالی را با سه شاهد حل کن
نوع اسم، میزان مشخصبودن و صدای آغازین را در کنار هم بررسی کن. اگر یکی از این شواهد با گزینه ناسازگار است، انتخاب را بازبینی کن. حدس بر اساس ترجمهٔ فارسی بهتنهایی کافی نیست.
در متن، مرجع را دنبال کن
حرف تعریف میتواند نشان دهد اسم تازه معرفی شده یا به مورد شناختهشده برمیگردد. برای این مهارت از راهنمای مرجع ضمیر و برای اسمهای شمارپذیر از شمارپذیر و کمیتنما استفاده کن.