واژه را از وابستههایش جدا کن
حرف تعریف، ضمیر متصل، نشانهٔ جمع یا تثنیه و حرکت پایانی را موقتاً از هستهٔ ساخت جدا ببین. این کار کمک میکند قالب اصلی واژه و حروف ریشه آشکار شوند.
ریشه و نوع فعل را پیدا کن
فعل مرتبط با واژه را به صورت پایه بنویس و حروف اصلی و افزوده را مشخص کن. ساخت مشتق به ساده یا مزید بودن فعل وابسته است؛ یک وزن را به همهٔ فعلها تعمیم نده.
قالب واژه + معنای ریشه + نقش آن در جمله
اسم فاعل را با انجام عمل بسنج
بررسی کن واژه به انجامدهنده یا دارندهٔ حالت مربوط است و جمله این معنا را پشتیبانی میکند. ترجمه را متناسب با زمان و بافت جمله روان کن، نه صرفاً واژهبهواژه.
اسم مفعول را با پذیرش عمل بسنج
ببین عمل بر شخص یا چیز نامبرده واقع شده است. اگر قالب شبیه اسم مفعول است اما معنای جمله این نقش را نمیپذیرد، ریشه و حرکات را دوباره بررسی کن.
نقش صرفی و نقش نحوی را جدا بنویس
«اسم فاعل» یا «اسم مفعول» نوع ساخت واژه است؛ جایگاه آن در جمله میتواند نقش نحوی دیگری داشته باشد. پاسخ دو پرسش را در دو ستون مستقل ثبت کن.
مفرد، جمع و جنس را به هسته برگردان
نشانههای شمار و جنس را تشخیص بده و برای یافتن ساخت، صورت مفرد مناسب را بررسی کن. هنگام ترجمه همان اطلاعات شمار و جنس را دوباره به معنا برگردان.
قرینههای جمله را وارد تصمیم کن
فاعل، مفعول، حرف اضافه و واژههای پیرامون دامنهٔ معنایی را محدود میکنند. گزینهای را انتخاب کن که هم از نظر ساخت و هم از نظر رابطه با اجزای جمله سازگار باشد.
با فعل و ترجمه کنترل نهایی انجام بده
مشتق را به یک عبارت فعلی هممعنا تبدیل کن و جمله را ترجمه کن. برای ریشه و شخص از راهنمای تحلیل صرفی و برای معنا از راهنمای ترجمه عربی استفاده کن.