اسم زمان و مکان؛
نام زمان یا محل را از نقش آن در جمله جدا کن

واژه را در جمله و نه جدا از آن بخوان

یک قالب می‌تواند بدون بافت چند برداشت بسازد. فعل جمله، حرف اضافه و واژه‌های پیرامون نشان می‌دهند معنی زمان یا مکان واقعاً فعال است یا نه.

ریشه و فعل مرتبط را پیدا کن

حروف اصلی را جدا کن و معنی فعل پایه را بنویس. سپس بپرس واژه محل انجام آن کار یا زمان رخ‌دادن آن را نام‌گذاری می‌کند.

وزن را پس از تشخیص حروف اصلی بسنج

حروف افزوده را با عجله جزو ریشه نگیر. قالب واژه یک شاهد ساختی است و باید با معنی ریشه و جمله هماهنگ باشد.

اسم مکان را با پرسش «محل چه کاری؟» کنترل کن

اگر واژه مکانی را بر پایهٔ رخداد یک عمل نام می‌برد، رابطهٔ آن با فعل ریشه را در ترجمه آشکار کن.

اسم زمان را با پرسش «زمان چه کاری؟» بسنج

نام یک بازه یا هنگام باید به عمل ریشه وصل باشد. هر واژهٔ دارای معنی زمانی الزاماً اسم زمان مشتق نیست.

نوع صرفی را از نقش نحوی جدا نگه دار

اسم زمان یا مکان نامِ ساخت واژه است؛ جایگاه آن در جمله می‌تواند نقش نحوی دیگری بسازد. دو پاسخ را در دو ستون جدا بنویس.

با مفعول‌فیه اشتباه نکن

مفعول‌فیه نقشی در جمله برای بیان زمان یا مکان رخداد است، اما اسم زمان و مکان از دید ساخت و اشتقاق بررسی می‌شود. یک واژه را از هر دو زاویه جدا تحلیل کن.

ترجمهٔ حرف اضافه را همراه واژه بساز

گاهی حرف اضافه جهت یا رابطهٔ مکانی را کامل می‌کند. ترجمهٔ واژه به‌تنهایی ممکن است نقش واقعی عبارت را پنهان کند.

قرینهٔ معنایی را کنار وزن بنویس

در پاسخ تشریحی، ریشه و معنی «محل/زمان انجام کار» را شاهد قرار بده. تکیه بر وزن بدون ترجمه پاسخ را ضعیف می‌کند.

تحلیل را در جدول کوتاه تحویل بده

واژه، ریشه، فعل، نوع مشتق، نقش و ترجمه را ثبت کن. برای مقایسه به مفعول‌فیه و ظرف و برای پایه به تحلیل صرفی برو.