واژه را با جملهٔ کامل بخوان
پیش و پس واژه، گوینده و موضوع بند را در نظر بگیر. پاسخ تکواژهای را پیش از سنجیدن با جمله قطعی نکن؛ بافت میتواند یکی از چند معنی را فعال کند.
نقش دستوری را به عنوان سرنخ بگیر
اسم، صفت، قید یا فعلبودن، گزینههای معنایی را محدود میکند. صورت همسان یک واژه در دو نقش ممکن است معنی یا ترجمهٔ متفاوتی داشته باشد.
معنی پیشنهادی را به جای واژه بگذار؛ آیا دستور، لحن و پیام جمله همچنان درست است؟
همنشینها را کنار واژه ثبت کن
فعل یا صفت همراه و اسمهایی که در همان عبارت آمدهاند دامنهٔ معنی را مشخص میکنند. ترکیب ثابت را به اجزای جدا و نامرتبط ترجمه نکن.
مترادف را در همان بافت بسنج
دو واژه ممکن است در یک جمله جایگزینپذیر و در جملهای دیگر متفاوت باشند. پاسخ را به معنای فعال در متن محدود کن و ادعای هممعنایی کامل نداشته باش.
متضاد را با محور مشترک پیدا کن
دو واژه باید روی یک ویژگی مشترک در جهت مخالف قرار گیرند. تفاوت عمومی یا نبود یک ویژگی، همیشه تضاد معنایی نمیسازد.
همخانواده را با ریشه و معنا تأیید کن
شباهت چند حرف کافی نیست. ریشهٔ مشترک و پیوند معنایی را هر دو بررسی کن و واژههای همآوا یا مشابه را بیدلیل در یک خانواده قرار نده.
چندمعنایی را با دو جمله نشان بده
برای هر معنی یک بافت کوتاه بساز تا تفاوت روشن شود. اگر پرسش معنای واژه در متن را میخواهد، همان معنی را پاسخ اصلی قرار بده و معنیهای دیگر را وارد جواب نکن.
شبکهٔ معنایی درس را بساز
واژهها را بر اساس موضوع، رابطه و تقابل به گروههای کوچک وصل کن و هر واژه را در جمله بازیابی کن. برای بازنویسی جمله از راهنمای معنی نثر و برای ریشه از راهنمای ساختمان واژه کمک بگیر.