مرز جملهها را مشخص کن
فعلها و نشانههای پیوند را پیدا کن و متن را به واحدهای کوچکتر تقسیم کن. اگر یک جمله چند بخش وابسته دارد، هر بخش را جدا بفهم و بعد رابطهٔ آنها را بازسازی کن.
هسته را پیش از وابستهها پیدا کن
فاعل یا موضوع، فعل و اجزای اصلی را به ترتیب ساده بنویس. سپس عبارتهای توضیحی، صفتها و قیدها را به جای مناسب برگردان. این روش مانع گمشدن پیام در میان وابستهها میشود.
نباید فقط چند واژه را مترادف کنی یا توضیح تازهای بسازی. رابطه، لحن و همهٔ اجزای لازم متن را نگه دار.
مرجع ضمیر را آشکار کن
هر ضمیر را به اسم یا مفهوم مناسب وصل و در بازنویسی مستقل، مرجع مبهم را روشن کن. نزدیکترین اسم همیشه مرجع نیست؛ هماهنگی معنایی و ساخت جمله را نیز بررسی کن.
واژه را در همان بافت معنی کن
برای واژهٔ چندمعنا، جملهٔ قبل و بعد و نقش آن را ببین. معنایی را انتخاب کن که با پیام و رابطهٔ عبارت سازگار است. فهرست معنیها بدون شاهد، انتخاب مطمئنی نمیسازد.
ترتیب کهن یا فشرده را طبیعی کن
اجزای جابهجا یا حذفشده را فقط به اندازهٔ کاملشدن جمله در جای طبیعی قرار بده. چیزی را که متن پشتیبانی نمیکند اضافه نکن. هدف، ساختن جملهای روان با همان محتوای اصلی است.
رابطهٔ جملهها را نگه دار
توضیح، علت، نتیجه، شرط یا تقابل را با رابط روشن منتقل کن. بازنویسی جداگانهٔ دو بخش بدون بیان رابطه ممکن است معنی کل عبارت را ناقص کند.
معنی و مفهوم را تفکیک کن
معنی، بازنویسی دقیق خود عبارت است؛ مفهوم، پیام کلی آن. اگر سؤال یکی را میخواهد، پاسخ دیگری را جایگزین نکن. برای استخراج پیام از روش معنی و مفهوم شعر کمک بگیر.
کنترل چهارمرحلهای انجام بده
فعل و فاعل، ضمیرها، رابطهٔ بخشها و واژههای جاافتاده را بررسی کن. سپس بازنویسی را مستقل بخوان و ببین جملهٔ فارسی کامل و روشن است. نقشهٔ کل درس در راهنمای فارسی قرار دارد.