نمونه سؤال فعل اسنادی و مسند؛
ویژگی یا هویت را به نهاد وصل کن

نهاد: آسمان؛ مسند: ابری؛ فعل اسنادی: است. ویژگی ابری‌بودن به آسمان نسبت داده شده است.

نهاد: دوستم؛ مسند: پزشک؛ فعل اسنادی: شد. «پزشک» هویت تازه‌ای را برای نهاد بیان می‌کند.

مسند است، زیرا حالت بیماری را به نهاد «آن کودک» نسبت می‌دهد و «بود» پیوند اسنادی را کامل می‌کند.

گروه مسندی بسیار دشوار است؛ «دشوار» هستهٔ معنایی و «بسیار» وابستهٔ درجه است. اگر صورت سؤال کل گروه را بخواهد، نباید فقط «دشوار» را نوشت.

دو مسند هم‌پایه، امیدوار و پرتلاش، به نهاد «دوستان ما» نسبت داده شده‌اند. «اند» صورت پیوستهٔ فعل اسنادی است.

کمک به همکلاسی‌ها گروه مسندی است و هویت «هدف گروه» را بیان می‌کند. «است» در «همکلاسی‌هاست» به واژهٔ پیش از خود پیوسته است.

نهاد پنهان من است که از شناسهٔ «ـم» فهمیده می‌شود؛ مسند خرسند است و «از نتیجه» وابسته‌ای است که معنای خرسندی را کامل‌تر می‌کند.

شد در بند اول اسنادی است: «سرد» به «هوا» نسبت داده می‌شود. رفتند در بند دوم معنی حرکت دارد و فعل اسنادی نیست.

در بند دوم، نهاد دشت، مسند روشن و فعل اسنادی شد است. «طلوع کرد» در بند نخست فعل اسنادی نیست.

خیر؛ نامه را مفعول است و کنش نوشتن بر آن انجام شده است. جمله ویژگی یا هویتی را به علی نسبت نمی‌دهد.

در جملهٔ نخست «گرم» حالتی است که به «آب» نسبت داده می‌شود؛ پس «شد» اسنادی و «گرم» مسند است. در جملهٔ دوم «وارد شد» یک واحد فعلی با معنای ورود است و نباید «وارد» را جداگانه مسند گرفت.

مسند سرد است، زیرا حالت هوا را بیان می‌کند. «صبح زود» زمان را نشان می‌دهد و نقش قیدی دارد؛ حذف آن رابطهٔ «هوا سرد بود» را از بین نمی‌برد.