نمونه سؤال مرز ورقه‌ها؛
دو پیکان را نسبت به مرز بخوان

واگرا؛ حرکت نسبی دو ورقه دورشدن است و بالا‌آمدن ماده در ناحیهٔ بازشونده با ساخت پوستهٔ تازه پیوند دارد.

در مدل گسترش بستر، پوستهٔ تازه نزدیک محور ساخته می‌شود؛ بنابراین پوسته‌های دورتر به‌طور کلی قدیمی‌تر از پوستهٔ نزدیک محورند، اگر مسیر مقایسه و ساختار سادهٔ شکل یکسان باشد.

کشیدگی و نازک‌شدن پوسته می‌تواند ناحیهٔ شکافتی یا درهٔ کافتی ایجاد کند. پاسخ باید آن را مرحله‌ای از دورشدن در پوستهٔ قاره‌ای بداند.

ورقهٔ اقیانوسیِ چگال‌تر معمولاً به زیر ورقهٔ قاره‌ای فرومی‌رود. نوع پوسته و چگالی نسبی برای تحلیل لازم است.

پوسته‌های قاره‌ای نسبتاً کم‌چگال‌اند و برخورد می‌تواند به کوتاه‌شدن، ضخیم‌شدن و کوهزایی منجر شود. سازوکار را نباید عین فرورانش سادهٔ اقیانوسی–قاره‌ای نوشت.

تنها نام «اقیانوسی» کافی نیست؛ باید ویژگی‌هایی مانند چگالی نسبی، سن یا جهت فرورانش در شکل داده شود. یکی از ورقه‌ها زیر دیگری می‌رود و ساختارهای متناظر باید با همان جهت خوانده شوند.

نزدیک محل خم‌شدن و آغاز فرورفتن ورقهٔ اقیانوسی در حاشیهٔ مرز همگرا. جای ساختار باید با جهت شیب ورقهٔ فرورونده سازگار باشد.

امتدادلغز؛ حرکت اصلی جانبی است. این الگو را نباید با دورشدن عمود بر مرز در واگرایی یکی گرفت.

در واگرا پوستهٔ تازه ساخته می‌شود؛ در مرز فرورانشی بخشی از ورقه به درون می‌رود؛ در امتدادلغز، حرکت اصلی جانبی است و ساخت یا مصرف عمدهٔ پوسته ویژگی اصلی مرز نیست.

چون حرکت‌ها در جهت مخالف و هر دو دورشونده‌اند، اندازه‌ها جمع می‌شوند: ۵ سانتی‌متر در سال.

۳×۲٬۰۰۰٬۰۰۰=۶٬۰۰۰٬۰۰۰ سانتی‌متر =۶۰٬۰۰۰ متر=۶۰ کیلومتر.

وجود آتشفشان یک شاهد است، اما برای تشخیص قطعی باید جهت حرکت، نوع پوسته، آرایش ساختارها و شواهد دیگر نیز بررسی شوند؛ آتشفشان به‌تنهایی نوع یکتایی از مرز را ثابت نمی‌کند.