سطح جداکننده و خط عمود را مشخص کن
در شکست نور، زاویهها نسبت به خط عمود سنجیده میشوند. محیط آغاز و پایان، جهت پرتو تابش و نقطهٔ برخورد را نامگذاری کن تا زاویه با سطح اشتباه نشود.
خمشدن پرتو را کیفی پیشبینی کن
پیش از عددگذاری بررسی کن پرتو نسبت به خط عمود نزدیکتر یا دورتر میشود. این پیشبینی، خطای جابهجایی زاویهها یا ضریبهای مربوط به دو محیط را آشکار میکند.
محور اصلی، مرکز عدسی، کانونهای دو طرف و محل جسم
نوع عدسی و جای جسم را ثبت کن
همگرا یا واگرا بودن و جای جسم نسبت به نقاط شاخص را از شکل یا داده تعیین کن. ویژگی تصویر به این وضعیت وابسته است؛ یک حکم ثابت را برای همهٔ جایگاهها حفظ نکن.
دو پرتو اصلی را مستقل رسم کن
هر پرتو را با قاعدهٔ خودش تا عدسی و پس از آن ادامه بده. محل برخورد پرتوهای خروجی یا امتداد آنها جای تصویر را نشان میدهد؛ خطوط کمکی را از پرتو واقعی متمایز رسم کن.
چهار ویژگی تصویر را جدا گزارش بده
حقیقی یا مجازی، مستقیم یا وارونه، بزرگتر یا کوچکتر و محل تصویر چهار پرسش مستقلاند. هر ویژگی را از مسیر پرتوها یا علامت کمیت متناظر نتیجه بگیر.
قرارداد علامت را یکبار تعریف کن
جهت مثبت و معنای فاصلهها را مطابق روش مسئله کنار شکل یادداشت کن. عدد منفی را حذف نکن؛ آن را به ویژگی هندسی مانند سمت قرارگیری تصویر تفسیر کن.
بزرگنمایی را با شکل تطبیق بده
اندازه و علامت بزرگنمایی باید با ارتفاع و جهت تصویر رسمشده سازگار باشد. اگر رابطه و شکل دو نتیجهٔ متفاوت میدهند، ترتیب فاصلهها و قرارداد علامت را بازبینی کن.
پاسخ را با یک رسم تقریبی کنترل کن
شکل لازم نیست مقیاس دقیق داشته باشد، اما ترتیب جسم، عدسی، کانون و تصویر باید منطقی باشد. برای رفتار موجی نور از راهنمای نوسان و موج و برای شکل از راهنمای نمودار فیزیک استفاده کن.