دو رویداد را با فعلهایشان جدا کن
فعل هر بخش را خط بکش و رویدادها را با A و B نامگذاری کن. تا وقتی دو اتفاق یا یک نقطهٔ مرجع گذشته روشن نشده، زمان فعل را از روی یک واژه حدس نزن.
ترتیب واقعی را روی خط زمان بکش
رویداد زودتر را سمت چپ و رویداد دیرتر را سمت راست بگذار. ترتیب جمله در نوشتار الزاماً همان ترتیب وقوع اتفاقها نیست.
فعلها ← دو رویداد ← نقطهٔ مرجع گذشته ← اتفاق زودتر ← اتفاق دیرتر ← شکل فعل ← کنترل معنا
رویداد زودتر را با had + past participle بساز
فاعل شخص یا شمار هرچه باشد، ساخت گذشتهٔ کامل با had و قسمت سوم فعل ساخته میشود. قسمت سوم فعلهای بیقاعده را با گذشتهٔ ساده جابهجا نکن.
رویداد دیرتر را در گذشتهٔ ساده نگه دار
رویدادی که نقطهٔ بعدی روایت را میسازد معمولاً با شکل گذشتهٔ ساده میآید. در منفی و پرسشی، شکل فعل اصلی را پس از کمکی درست کنترل کن.
قید زمانی را شاهد بدان، نه پاسخ نهایی
واژههایی مانند before، after، when و by the time رابطه میسازند، اما باید ببینی هر بند به کدام رویداد اشاره دارد. جای قید بهتنهایی زمان فعل را تعیین نمیکند.
جای بندها میتواند عوض شود
با جابهجایی دو بند، ترتیب نوشتن تغییر میکند ولی ترتیب واقعی رویدادها ثابت میماند. خط زمان را دوباره نچین مگر معنی جمله عوض شده باشد.
نبودن رویداد دوم را بررسی کن
گاهی نقطهٔ مرجع گذشته از جملههای قبل یا بافت متن فهمیده میشود. جمله را جدا از پاراگراف تحلیل نکن و مرجع زمانی را با شاهد مشخص کن.
منفی را روی رویداد درست اعمال کن
had not به انجامنشدن رویداد زودتر مربوط است و did not ساخت گذشتهٔ ساده را میسازد. محل منفی میتواند کل رابطهٔ علت و نتیجه را تغییر دهد.
قسمت سوم فعل را مستقل مرور کن
پس از انتخاب زمان، شکل واژه را بررسی کن. اگر منطق زمانی درست باشد اما past participle غلط نوشته شود، پاسخ هنوز کامل نیست؛ الگوهای املا را نیز کنترل کن.
بازخوانی را با پرسش «کدام اول؟» انجام بده
جملهٔ تکمیلشده را بخوان و در یک عبارت فارسی بگو کدام اتفاق پیشتر رخ داده است. برای مقایسه با حال کامل به Present Perfect و Past Simple و برای روایت متنی به کلوز تست زبان مراجعه کن.