صیغهٔ مبالغه؛
قالب را با معنیِ فراوانی یا شدت عمل ثابت کن

ریشهٔ فعلی را پیش از نام مشتق پیدا کن

معنی صیغهٔ مبالغه از انجام کار می‌آید. حروف اصلی و فعل پایه را بنویس تا رابطهٔ واژه با عمل روشن شود.

قالب را شاهد ساختی قرار بده

وزن‌های آموخته‌شده به تشخیص کمک می‌کنند، اما حکم نهایی باید با معنی جمله سازگار باشد. قالب مشابه ممکن است در بافت دیگری تحلیل متفاوتی بخواهد.

معنی انجام فراوان یا شدید را جست‌وجو کن

صیغهٔ مبالغه کسی یا چیزی را با انجام بسیار، تکراری یا برجستهٔ یک عمل معرفی می‌کند. این بخش را در ترجمه نشان بده.

اسم فاعل را از مبالغه جدا کن

اسم فاعل اصل انجام‌دهندهٔ کار را می‌رساند، در حالی که صیغهٔ مبالغه بر درجه یا فراوانی آن تأکید می‌کند. جمله را با هر دو ترجمه مقایسه کن.

صفت معمولی را فقط از ظاهر واژه حکم نده

برخی واژه‌ها در ترجمه صفت به نظر می‌رسند. ریشهٔ فعلی و معنای انجام کار تعیین می‌کند آیا تحلیل مشتق و مبالغه مناسب است.

مفرد، جمع و جنس را جدا ثبت کن

ویژگی‌های صرفی واژه می‌توانند با هسته یا مرجع هماهنگ شوند. این اطلاعات را با نوع مشتق و نقش نحوی مخلوط نکن.

نقش نحوی را از جای واژه تعیین کن

صیغهٔ مبالغه می‌تواند در جمله نقش‌های گوناگون بگیرد. نام مشتق پاسخِ تحلیل صرفی است و جایگاه جمله پاسخِ تحلیل نحوی.

حرکت و وابسته‌ها را قرینهٔ کمکی بگیر

حرف تعریف، تنوین، اضافه یا صفت وابسته می‌تواند مرز گروه را روشن کند. این نشانه‌ها به تنهایی نوع مشتق را ثابت نمی‌کنند.

ترجمه را بدون اغراق نامتناسب نساز

شدت را متناسب با بافت برگردان؛ عبارتی مانند بسیار یا بسیارکننده فقط وقتی مناسب است که معنی فارسی طبیعی و دقیق بماند.

پاسخ را با سه شاهد کامل کن

ریشه، وزن و معنای شدت یا تکرار را بنویس. برای مقایسه به اسم فاعل و مفعول و برای تحلیل کامل به تحلیل صرفی برو.