واژهٔ موصول را در جمله علامت بزن
پس از یافتن اسم موصول، فعلاً ترجمه را متوقف کن و بپرس کدام بخش پس از آن توضیح لازم را کامل میکند. شکل واژه را با مفرد، مثنی یا جمع و جنس مرجع مطابق قواعدی که آموختهای بررسی کن.
مرجع را پیش از صله پیدا کن
اگر اسم پیش از موصول آمده است، نقش و معنای آن را مشخص کن. موصول و جملهٔ پس از آن معمولاً دربارهٔ همین اسم اطلاعات میدهند. نزدیکترین اسم همیشه مرجع قطعی نیست؛ هماهنگی و معنای جمله را با هم بسنج.
مرجع ← اسم موصول ← آغاز صله ← فعل و اجزای صله ← عائد ← پایان صله
جملهٔ صله را یک واحد ببین
فعل و وابستههایش یا ساخت اسمی پس از موصول را پیدا کن و مرز آن را تا کاملشدن معنا ادامه بده. واژهای را که متعلق به جملهٔ اصلی است بیدلیل وارد صله نکن.
عائد را به مرجع برگردان
در صله دنبال ضمیری بگرد که به مرجع بازمیگردد؛ ممکن است آشکار یا در ساخت فعل فهمیده شود. شخص، شمار و جنس را کنترل کن و آن را با ضمیر مربوط به اسم دیگری اشتباه نگیر.
نقش موصول را از نقش عائد جدا کن
اسم موصول در جملهٔ اصلی یک نقش دارد، در حالی که عائد در جملهٔ صله جایگاه دیگری را پر میکند. این دو را یک نقش حساب نکن. ابتدا اسکلت جملهٔ اصلی و سپس اسکلت صله را جدا بساز.
حرف اضافه را با ضمیر متصل نگه دار
اگر عائد به حرف اضافه یا اسم متصل است، آن گروه را یکجا بخوان. جداکردن ضمیر از عاملش میتواند رابطهٔ معنایی را تغییر دهد. در ترجمه، پیوند آن را با مرجع روشن کن.
ترجمهٔ خام را با «که» بساز
برای دیدن ساخت، ابتدا مرجع و صله را با «که» به هم وصل کن. سپس جمله را روان کن، بدون اینکه فاعل، زمان، منفی یا رابطهٔ اصلی حذف شود. روانی نباید اطلاعات دستوری را از بین ببرد.
موصول عام را از مرجعدار جدا کن
گاهی واژهٔ موصول خود معنای کلی مانند «کسی که» یا «آنچه» میدهد و اسم صریحی پیش از آن نیست. در این حالت، معنای خود موصول را در ترجمه کامل کن و مرجع ساختگی اضافه نکن.
با جایگزینی مرجع کنترل کن
بهجای عائد، مرجع را ذهنی در صله قرار بده. اگر نقش و معنا درست ماند، پیوند را احتمالاً درست یافتهای. سپس تکرار را در ترجمهٔ روان حذف کن.
ساخت را در متن کامل تمرین کن
موصول را جدا از معنا حفظ نکن. در هر تمرین مرجع، صله، عائد و ترجمه را در چهار ستون ثبت کن. برای ضمیرها از راهنمای ضمیر و مرجع و برای اسکلت جمله از جملهٔ اسمیه و فعلیه کمک بگیر.