نخست واژهها را قطعهبندی کن
حرف، اسم، فعل و ضمیر متصل را از هم جدا کن. ترکیب اضافی و وصفی را فعلاً یک گروه اسمی ببین تا وابستهها جای هستهٔ جمله را نگیرند. سپس فعل صرفشده را علامت بزن.
ستون جملهٔ فعلیه را پیدا کن
در ساختار فعلی، فعل رویداد یا حالت را میسازد و فاعل انجامدهنده یا دارندهٔ آن است. پس از یافتن فعل، ویژگیهای صرفی آن را بررسی کن و بپرس «چه کسی یا چه چیزی؟» تا فاعل آشکار یا ضمیر نهفته را پیدا کنی.
جملهٔ اسمیه: مبتدا ← خبر | جملهٔ فعلیه: فعل ← فاعل ← وابستههای فعل
ستون جملهٔ اسمیه را بساز
مبتدا موضوعی است که دربارهاش خبری داده میشود. خبر میتواند یک واژه، گروه یا ساختاری گستردهتر باشد. پیش از برچسبزدن، جمله را به پرسش «دربارهٔ چه چیزی، چه خبری داده شده؟» تبدیل کن.
خبر را همیشه یک اسم تنها فرض نکن
گاهی بخش خبری چند واژه دارد یا به شکل شبهجمله ظاهر میشود. همهٔ بخش را از نظر معنایی ببین و سپس نقش اجزای درونی را بررسی کن. جدا کردن یک واژه ممکن است خبر را ناقص کند.
حرفهای آغازین را کنار بزن
وجود حرف در ابتدای عبارت بهتنهایی نوع هسته را تعیین نمیکند. پس از حرف و وابستههایش، ساختار اصلی را پیدا کن. آغاز نوشتاری با آغاز دستوری همیشه یکی نیست.
ضمیر متصل را باز کن
ضمیر متصل ممکن است مالک، مفعول یا جزئی از ساخت فعل باشد. آن را به مرجعش پیوند بده و نقش آن را از روی واژهٔ میزبان تعیین کن. هر ضمیر متصل را خودکار فاعل ندان.
هماهنگی را نشانهٔ کمکی بدان
ویژگیهای فعل و فاعل یا مبتدا و بخش خبری میتوانند تشخیص را تأیید کنند، اما جای تحلیل ساختار را نمیگیرند. ابتدا هستهها را بیاب و سپس هماهنگیهای مرتبط را کنترل کن.
ترجمه را پس از نقشگذاری بنویس
در جملهٔ فعلی، رویداد و انجامدهنده را روشن ترجمه کن. در جملهٔ اسمیه، موضوع و خبری را که دربارهٔ آن داده شده حفظ کن. ترجمهٔ روان نباید رابطهٔ اصلی را حذف یا وارونه کند.
حرکتگذاری را از نقش نتیجه بگیر
پایانهٔ واژه را پیش از شناخت نقش حدس نزن. ابتدا نوع جمله، هسته و وابستهها را مشخص کن و سپس قاعدهٔ مناسب همان نقش را به کار ببر. برای مسیر کاملتر از راهنمای حرکتگذاری عربی کمک بگیر.
با سه پرسش کنترل کن
فعل اصلی کجاست؟ دربارهٔ چه اسم یا انجامدهندهای سخن گفته میشود؟ کدام واژهها فقط وابستهاند؟ برای تشخیص صورت واژه از تحلیل صرفی و برای معنی نهایی از روش ترجمه عربی استفاده کن.