قرابت معنایی؛
شباهت موضوع را با هم‌معنایی اشتباه نگیر

هر متن را مستقل ساده کن

پیش از مقایسه، واژه‌ها و ترتیب هر بیت یا عبارت را به نثر روشن برگردان. فاعل، فعل و رابطهٔ اجزا را مشخص کن. اگر معنای یکی مبهم است، مقایسهٔ زودهنگام فقط شباهت‌های سطحی را پررنگ می‌کند.

پیام را به یک گزاره تبدیل کن

برای هر متن یک جمله بنویس که دیدگاه، هشدار یا توصیهٔ اصلی آن را بیان کند. این جمله باید آن‌قدر دقیق باشد که واژه‌ها و روابط متن از آن پشتیبانی کنند و آن‌قدر کوتاه باشد که بتوان دو پیام را کنار هم دید.

محور و جهت را جدا بنویس

محور می‌تواند یک مفهوم کلی باشد؛ جهت نشان می‌دهد متن آن را تأیید، رد، محدود یا به شرطی وابسته می‌کند. دو متن وقتی نزدیک‌اند که علاوه بر محور، جهت پیامشان نیز سازگار باشد.

عامل و نتیجه را مقایسه کن

اگر هر دو متن رابطه‌ای را بیان می‌کنند، ببین عامل، نتیجه و ترتیب آن‌ها یکی است یا نه. گاهی واژه‌های مشترک وجود دارند اما یکی علت را می‌گوید و دیگری پیامد متفاوتی را برجسته می‌کند.

ضمیر و تصویر را باز کن

مرجع ضمیر و معنای سادهٔ تصویر را پیدا کن. نام آرایه به‌تنهایی پیام را نشان نمی‌دهد. ابتدا تصویر را به گزارهٔ روشن تبدیل کن و سپس آن را با متن دیگر بسنج. برای این مرحله روش معنی و مفهوم شعر کمک می‌کند.

واژهٔ مشترک را شاهد قطعی ندان

تکرار یک کلمه می‌تواند فقط موضوع یکسان را نشان دهد. جملهٔ کامل و نقش آن واژه را بررسی کن. در مقابل، دو متن بدون واژهٔ مشترک ممکن است یک پیام را با تصویرهای متفاوت بیان کنند.

پاسخ را با فرمول روشن بنویس

ابتدا مفهوم مشترک یا تفاوت اصلی را بیان کن، سپس برای هر متن یک شاهد معنایی بیاور. اگر سؤال فقط انتخاب می‌خواهد، همین فرایند را در حاشیه کوتاه انجام بده تا انتخاب بر پایهٔ دلیل باشد.

دفتر مضمون را از خطاها بساز

به‌جای حفظ فهرست بلند مضمون‌ها، جفت‌هایی را ثبت کن که در آن‌ها اشتباه کرده‌ای. زیر هر متن «محور»، «جهت» و «شاهد» بنویس و یک جفت تازه با تفاوت ظریف بساز. برای تشخیص تصویر نیز از راهنمای آرایه‌های ادبی استفاده کن.