مفعول مطلق؛
اول ریشهٔ فعل و مصدر را تطبیق بده

فعل اصلی جمله را پیدا کن

ریشه و معنی فعل را بنویس. اگر چند فعل وجود دارد، بررسی کن مصدر نامزد به کدام فعل نزدیک‌تر و از نظر معنی وابسته است.

مصدر نامزد را از واژه‌های دیگر جدا کن

صورت صرفی و معنی واژه را بررسی کن و ببین نام یک عمل یا رویداد است یا نه. حرکت پایانی به‌تنهایی نوع واژه را ثابت نمی‌کند.

هم‌ریشه‌بودن را دقیق نشان بده

حروف اصلی فعل و مصدر را کنار هم بنویس. شباهت معنایی بدون ریشهٔ مشترک برای این نقش کافی نیست.

کارکرد تأکیدی را از نبود وابسته بفهم

اگر مصدر انجام همان فعل را تقویت می‌کند، معنی تأکید را در ترجمه نشان بده. تنها حذف واژه برای تشخیص کافی نیست؛ ساخت و معنی را نیز بررسی کن.

نوع را از صفت یا اضافه پیدا کن

وابستهٔ مصدر می‌تواند چگونگی انجام عمل را مشخص کند. مصدر و وابسته را با هم ترجمه کن و نشان بده چه نوعی از عمل بیان شده است.

تعداد را با نشانهٔ شمارش تشخیص بده

اگر ساخت تعداد دفعات انجام کار را نشان می‌دهد، عدد یا صورت مربوط را مشخص کن. تعداد را با شدت یا تأکید جابه‌جا نکن.

فعل حذف‌شده را از قرینه بررسی کن

گاهی مصدر در ساختی می‌آید که فعل آن از بافت فهمیده می‌شود. فعل احتمالی را فقط با شاهد نحوی و معنایی بازسازی کن و از حدس آزاد بپرهیز.

حرکت را پس از نقش تعیین کن

ابتدا رابطهٔ مصدر و فعل را اثبات و بعد علامت مناسب را مطابق قواعد کتاب بنویس. حرکت مشابه میان چند نقش وجود دارد و به‌تنهایی کافی نیست.

ترجمه را با کارکرد هماهنگ کن

در فارسی ممکن است تأکید، نوع یا تعداد با قید یا عبارت دیگری منتقل شود. ترجمه باید اثر ساخت را حفظ کند، حتی اگر ترتیب واژه‌ها تغییر کند.

پاسخ تشریحی را سه‌جزئی بنویس

مصدر، فعل هم‌ریشه و کارکرد را نام ببر. برای ریشه و صرف به تحلیل صرفی و برای حرکت به حرکت‌گذاری عربی برو.