جملههای درجهٔ دو را مقایسه کن
وجود یا نبود توان دوم هر متغیر، علامت و ضریب آنها سرنخ نوع مقطع است. پیش از نامگذاری، معادله را مرتب و ضریب مشترک را جدا کن.
مربع کامل را مرحلهای بساز
جملههای هر متغیر را کنار هم قرار بده، ضریب توان دوم را بیرون بکش و مقدار افزودهشده را در دو سوی معادله جبران کن. هر محور را در یک خط مستقل استاندارد کن.
نوع مقطع | مرکز یا رأس | جهت محور | نقطههای شاخص | گسترهٔ تقریبی رسم
انتقال را از داخل پرانتز بخوان
مختصات مرکز یا رأس را با توجه به علامت داخل عبارت تعیین کن. نقطه را در معادله آزمایش کن تا خطای علامت انتقال آشکار شود.
سهمی را با رأس و جهت بازشدن بساز
متغیر درجهٔ دو و علامت ضریب جهت محور و بازشدن را محدود میکنند. رأس، محور تقارن و نقاط کمکی را پیش از رسم مشخص کن.
بیضی را با دو نیممحور مقایسه کن
مخرجهای متناظر با دو راستا را جدا بخوان و محور بزرگ و کوچک را روی شکل علامت بزن. مرکز و تقارن باید با هر دو جهت سازگار باشند.
هذلولی را از علامتهای مخالف تشخیص بده
جملهٔ مثبت جهت بازشدن را نشان میدهد و مرکز نقطهٔ تقارن است. رأسها و خطوط راهنما را پیش از رسم شاخهها پیدا کن.
کانون را به تعریف هندسی پیوند بده
رابطهٔ پارامترهای مقطع را مطابق نوع منحنی به کار ببر و جای کانون را روی محور درست قرار بده. فاصلهٔ کانون تا مرکز یا رأس باید با شکل سازگار باشد.
نمودار را با جایگذاری کنترل کن
مرکز یا رأس و یک نقطهٔ شاخص را در معادله آزمایش کن و تقارن را ببین. برای دایره از راهنمای دایره و برای خطها از راهنمای هندسهٔ تحلیلی کمک بگیر.