منادا و ندا؛
ببین گوینده چه کسی را صدا می‌زند و خطاب کجا تمام می‌شود

صحنهٔ گفت‌وگو را در یک خط بازسازی کن

بپرس گوینده چه کسی یا چه گروهی را خطاب می‌کند و پس از خطاب چه پیام، درخواست یا خبری می‌آورد. این بازسازی ساده مرز منادا را روشن می‌کند.

ابزار ندا را از مخاطب جدا کن

ابزار فقط علامت آغاز خطاب است؛ واژه یا گروه پس از آن مخاطب جمله است. در پاسخ، هر دو را جدا نام ببر تا ابزار را به‌جای منادا ننویسی.

مرز گروه منادا را کامل پیدا کن

گاهی مخاطب تنها یک واژه نیست و وابسته یا ترکیب همراه دارد. پیوند معنایی و ساخت گروه اسمی را بررسی کن و بخشی از نام یا وصف مخاطب راجا نگذار.

منادا را فاعل جمله حساب نکن

کسی که خطاب می‌شود الزاماً انجام‌دهندهٔ فعل بعدی نیست. پس از جداکردن عبارت ندا، فعل و فاعل یا مبتدا و خبرِ پیام اصلی را از نو پیدا کن.

فعل امر را سرنخ بدان، نه شرط

ندا می‌تواند پیش از درخواست، هشدار، خبر یا دعا بیاید. وجود فعل امر به فهم موقعیت کمک می‌کند، اما تشخیص مخاطب را فقط به آن وابسته نکن.

ضمیرهای بعدی را به مخاطب وصل کن

شناسهٔ فعل یا ضمیر متصل ممکن است به منادا برگردد. شخص و شمار را تطبیق بده تا هم مرجع ضمیر و هم ترجمهٔ خطاب درست شود.

ترجمهٔ طبیعی و دقیق بنویس

خطاب را در فارسی با نشانه‌ای روشن منتقل کن و پیام اصلی را جدا و روان بیاور. ترجمه نباید رابطهٔ گوینده، مخاطب و دستور یا خبر را محو کند.

حرکت و نقش را پس از تعیین نوع بررسی کن

شکل منادا و وابسته‌هایش می‌تواند در تحلیل دستوری اثر داشته باشد. قاعدهٔ مربوط را فقط پس از تعیین مرز عبارت و بر اساس صورت داده‌شده در کتاب اعمال کن.

ندا را با جملهٔ عادی مقایسه کن

عبارت خطاب را موقتاً کنار بگذار و باقی جمله را بخوان. اگر ساختمان پیام اصلی کامل و مرجع خطاب روشن شد، تفکیک تو احتمالاً درست است.

پاسخ چندبخشی را منظم تحویل بده

ابزار، منادا، ترجمه و یک شاهد برای مخاطب را در چهار خط کوتاه بنویس. برای پیوند ضمیرها به ضمیر و مرجع و برای ساختمان پیام به جملهٔ اسمیه و فعلیه مراجعه کن.