۲۰ امتحان نهایی / مهارت زیست
محرک، هورمون، بازجذب

تنظیم آب و نمک؛
متغیر آب و یون را در دو مسیر جدا دنبال کن

اثر ADH و آلدوسترون را در یک جمله مخلوط نکن. محرک، محل ترشح، بخش هدف نفرون و مادهٔ بازجذب‌شونده را برای هر مسیر در ستون جدا بنویس.

H₂O

متغیر تنظیم‌شونده را دقیق نام ببر

حجم آب بدن، غلظت مواد محلول و مقدار یون‌ها به هم مربوط‌اند اما یک کمیت نیستند. در هر سؤال مشخص کن کدام متغیر ابتدا تغییر کرده و بدن در پی اصلاح کدام وضعیت است.

زنجیرهٔ پاسخ

تغییر متغیر ← گیرنده و مرکز تنظیم ← هورمون ← بافت هدف ← بازجذب ← تغییر خون و ادرار

ADH را به نفوذپذیری آب پیوند بده

در مدل کتابی، تغییر ADH بر بازجذب آب در بخش‌های هدف کلیه اثر می‌گذارد. افزایش بازجذب آب مقدار آب از‌دست‌رفته در ادرار را کم می‌کند. «بازجذب بیشتر» را با «ادرار بیشتر» جابه‌جا نکن.

حجم و غلظت ادرار را دو پاسخ جدا بنویس

اگر آب بیشتری از لولهٔ نفرون به خون بازگردد، حجم ادرار می‌تواند کاهش و غلظت آن افزایش یابد. برای هر کمیت جهت تغییر را جدا گزارش کن؛ واژهٔ «ادرار کم» دربارهٔ غلظت اطلاعات کامل نمی‌دهد.

آلدوسترون را با بازجذب یون تحلیل کن

آلدوسترون در مدل تنظیمی بر جابه‌جایی برخی یون‌ها، به‌ویژه بازجذب سدیم، اثر دارد. حرکت آب می‌تواند به تغییر توزیع یون‌ها وابسته شود. مسیر مستقیم هورمون و پیامد ثانویهٔ آب را از هم جدا کن.

نفرون را بخش‌به‌بخش بخوان

همهٔ قسمت‌های نفرون پاسخ یکسانی به هورمون‌ها ندارند. اگر شکل محل اثر را مشخص کرده است، همان بخش را نام ببر و پیکان ماده را از درون لوله به خون یا برعکس رسم کن.

کم‌آبی را به یک زنجیره تبدیل کن

در یک پاسخ آموزشی، کاهش آب بدن را به تغییر غلظت یا حجم، شناسایی وضعیت، تغییر پیام هورمونی، افزایش بازجذب و کاهش دفع آب پیوند بده. هر پله باید علت پلهٔ بعدی را روشن کند.

نمونهٔ پاسخ مقایسه‌ای

اگر اثر ADH افزایش یابد و دیگر شرایط ثابت باشند، بازجذب آب بیشتر می‌شود؛ بنابراین حجم ادرار کاهش و غلظت آن افزایش می‌یابد. هم‌زمان، آب بیشتری به خون بازمی‌گردد و پاسخ در جهت جبران کمبود آب است.

بازخورد منفی را از پایان مسیر ببند

وقتی پاسخ بدن متغیر را به محدودهٔ مناسب نزدیک می‌کند، محرک اولیه کاهش می‌یابد و پیام هورمونی نیز تعدیل می‌شود. فقط نام «بازخورد منفی» را ننویس؛ متغیر آغاز و اثر بازگشتی را مشخص کن.

کم‌کاری و پرکاری را از نخستین اثر تحلیل کن

برای اختلال فرضی، ابتدا اثر مستقیم بر بافت هدف را بنویس، سپس تغییر بازجذب، ادرار و خون را نتیجه بگیر. از علامت بیماری یا نتیجهٔ پایانی مستقیماً به هورمون نپر.

کنترل نهایی با موازنهٔ ماده

اگر ماده‌ای بیشتر بازجذب شود، مقدار کمتری از همان مسیر دفع می‌شود؛ مگر عامل دیگری در سؤال تغییر کرده باشد. برای مسیر نفرون از تشکیل ادرار و برای بازخورد از هم‌ایستایی کمک بگیر.