واژه را از متن جدا نکن
برای هر لغت یک جملهٔ کوتاه از محدودهٔ آموزشی خودت انتخاب کن و بخش کمککنندهٔ جمله را علامت بزن. معنی فارسی فقط نقطهٔ شروع است؛ باید بفهمی واژه در چه موقعیتی و با چه نقشی آمده است.
کارت واژه را چهاربخشی بساز
روی کارت، واژه و یک جملهٔ ناقص بنویس. پشت آن معنی مناسب همان بافت، نقش واژه و یک ترکیب کوتاه را ثبت کن. کارت شلوغ با چندین معنی و توضیح، بازیابی را به بازخوانی تبدیل میکند.
یکبار از واژه به معنی و بار دیگر از جمله و معنی به واژه برس. جهت دوم نشان میدهد آیا میتوانی لغت مناسب را واقعاً انتخاب کنی.
خانوادهٔ واژه را در جمله ببین
شکلهای مرتبط را فقط زمانی کنار هم بگذار که نقش هرکدام را با مثال تشخیص میدهی. جای خالی جمله به تو میگوید چه نوع واژهای لازم است؛ سپس از ساخت و معنای کل جمله برای انتخاب شکل درست کمک بگیر.
همنشینها را جفتی یاد بگیر
بعضی واژهها معمولاً با واژههای مشخصی ظاهر میشوند. آنها را بهصورت یک تکهٔ کوتاه ثبت کن و در جملهٔ تازه به کار ببر. این کار هم یادآوری را آسانتر میکند و هم گزینههای ظاهراً مشابه را جدا میسازد.
برای جای خالی، سه شاهد بخواه
معنای جمله، نقش دستوری جای خالی و هماهنگی واژه با اطرافش را بررسی کن. گزینهٔ درست باید از هر سه آزمون عبور کند. فقط آشنا بودن یک لغت، دلیل کافی برای انتخاب آن نیست.
واژههای مشابه را مرزبندی کن
دو واژهٔ گیجکننده را در دو جملهٔ نزدیک اما متفاوت بنویس و زیر سرنخی که انتخاب را تعیین میکند خط بکش. توضیح تفاوت با مثال، از حفظکردن دو ترجمهٔ تقریباً یکسان مؤثرتر است.
مرور را فاصلهدار و کوتاه کن
کارتهای درست را دیرتر و کارتهای مردد یا غلط را زودتر برگردان. پیش از دیدن پشت کارت حتماً پاسخ را بگو یا بنویس. معیار خروج از مرور، یک پاسخ درست تصادفی نیست؛ واژه باید در چند نوبت و چند بافت بازیابی شود.
لغت را به خواندن و نوشتن وصل کن
پس از مرور، چند واژه را در یک بند کوتاه پیدا کن و دو مورد را در جملهٔ تازه به کار ببر. برای یافتن شاهد در متن از راهنمای درک متن و برای انتخاب ساخت مناسب از گرامر زبان استفاده کن.