۱۰ نمونه سؤال اسم فاعل و اسم مفعول با پاسخ

هر دو از ریشهٔ «ک ت ب» هستند. «کاتِب» اسم فاعل به معنای نویسنده یا نویسنده‌شونده نیست، بلکه انجام‌دهندهٔ نوشتن است؛ «مَکتوب» اسم مفعول به معنای نوشته‌شده است.

«قارئ» از ریشهٔ «ق ر أ» اسم فاعل است و دانش‌آموز را به‌عنوان خوانندهٔ کتاب معرفی می‌کند: دانش‌آموز خوانندهٔ کتاب است.

اسم مفعول از ریشهٔ «ف ت ح» است؛ در جمله، در بر چیزی انجام شده و «بازشده/باز» معنا می‌دهد.

«مُعَلِّم» انجام‌دهندهٔ آموزش و اسم فاعل است؛ «مُعَلَّم» آموزش‌داده‌شده و اسم مفعول است. تشدید مشترک است اما کسره و فتحهٔ پیش از حرف پایانی معنا را عوض می‌کند.

از فعل غیرثلاثی «أکرَمَ»، «مُکرِم» اسم فاعل یعنی گرامی‌دارنده و «مُکرَم» اسم مفعول یعنی گرامی‌داشته‌شده است.

ناصِر و سامِع اسم فاعل‌اند؛ مَنصور و مَسموع اسم مفعول‌اند. ریشه‌ها به‌ترتیب ن ص ر و س م ع هستند.

در این بافت اسم مفعول از «اِستَخدَمَ» است و راه چیزی است که استفاده شده/مورد استفاده است. ترجمه: راه مورد استفاده است.

«ناصِر» چون اسم فاعل و انجام‌دهندهٔ یاری است. «مَنصور» یعنی یاری‌شده و اسم مفعول است.

«النَّصُّ مَحفوظٌ.» یعنی متن حفظ‌شده است. «محفوظ» از ریشهٔ ح ف ظ اسم مفعول است.

«مَسموع» بر وزن مفعول و به معنای شنیده‌شده است؛ اسم مفعول است. «سامِع» شنونده و اسم فاعل است.